Vefanın Eski Bir Fotoğrafı Vardı

Öyle zengin değildi belki ama gönlü genişti. Biriktirdiği paradan çok, insanların gönlünde biriktirdiği hatıralara güvenirdi.

Yıllar geçti…

Bir gün baktı ki sofrasında ağırladığı insanlar başka sofralarda, kapısını açtığı insanlar başka kapılarda, omuz verdiği insanlar başka omuzlara yaslanmıştı. Bunda bir gariplik yoktu aslında. İnsan büyür, yollar değişir, hayat herkesi başka bir yere savururdu.

Lakin adamın canını yakan başka bir şeydi: Bir zamanlar kendisine ihtiyaç duyduklarında adını ezberleyenlerin, artık selam vermek için bile hatırlamaya ihtiyaç duyması…

O gün anladı ki insan bazen birini kaybetmez; birinin kendisinde var sandığı hatırını kaybeder.

Vefa, insanın işi düştüğünde hatırlaması değildir. İşi bittiğinde de hatırlayabilmesidir.

Çünkü bazı insanlar vardır; senin karanlığında bir mum yakmıştır. Sen aydınlığa kavuşunca o mumu kimin tuttuğunu unutursun. Oysa karanlıkta elinden tutanı unutmak, aydınlığa kavuşmak değildir.

Nankörlük, yalnızca yapılan iyiliği inkâr etmek de değildir. Bazen bir selamı esirgemek, bazen bir hatırı hiçe saymak, bazen de dün omzuna yaslandığın insanı bugün görmezden gelmektir.

Ve ne hazindir ki insan, çoğu zaman kendisine yapılan kötülüğü değil, kendisine yakıştıramadığı vefasızlığı unutamaz.

Belki de bu yüzden eskiler, “İyilik yap denize at.” demişler. Fakat ben yine de inanıyorum ki denize atılan her iyilik kaybolmaz. Kimi dalgaya karışır, kimi kıyıya vurur, kimi de sahibinin karşısına hiç ummadığı bir zamanda çıkar.

Yeter ki insan, iyilik yaptığı için pişman olmasın.

Çünkü vefa, karşılık beklemek değil; insan kalabilme meselesidir.

Vefasızlığa uğrayan insan, vefasızlaşarak cevap vermemeli. İnsan, kendisine yapılan kötülüğe rağmen iyiliğin tarafında kalabilmeli. Fakat bu, kendini tüketmek ya da her incinmeye sessizce razı olmak demek değildir. Merhamet, insanın kendisine zulmetmesi değildir.

İnsan yine bir kapı çalındığında açabilmeli; bir gönül düştüğünde kaldırabilmeli; bir ihtiyaç sahibi çıktığında elini uzatabilmeli. Ama bu defa kendisini de unutmamalı.

Belki de en güzeli şudur: Vefayı insanlardan öğrendik sanırız; oysa bize vefayı öğreten, bütün kusurlarımıza rağmen kapısını yüzümüze kapatmayan Rabbimizdir.

Öyleyse dün birinin yarasına merhem olmuşsak, bugün o yaranın sahibi bizi hatırlamıyor diye iyiliğimizden vazgeçmeyelim. İnsanlar unutabilir, hatıralar solabilir, yollar ayrılabilir. Fakat Allah katında hiçbir iyilik zayi olmaz.

Olsun… Biz yine iyiliğin tarafında kalalım. Çünkü insanın geride bırakacağı en kıymetli hatıra, bir başkasının hayatına dokunduğu güzel izdir.